وَ عَهِدْنا إِلى إِبْراهِيمَ وَ إِسْماعِيلَ أَنْ طَهِّرا بَيْتِيَ لِلطَّائِفِينَ وَ الْعاكِفِينَ وَ الرُّكَّعِ السُّجُودِ ] « 1 » . و [ ياد كنيد ] هنگامى كه ما اين خانه [ كعبه ] را براى همهء مردم محل گردهمايى و جاى امن وامان قرار داديم و [ فرمان داديم : ] از مقام ابراهيم جايگاهى براى نماز انتخاب كنيد و به ابراهيم و اسماعيل سفارش كرديم كه خانه‌ام را براى طواف كنندگان و اعتكاف‌كنندگان و ركوع كنندگان وسجده‌گذاران [ از هر آلودگى ظاهرى و باطنى ] پاكيزه كنيد . و همين معنى را در آيه بيست و ششم سوره حج بيان مىدارد كه ركوع دلالت بر تواضع روحى انسان نسبت به حق دارد و مردم را به اين حقيقت عالى و منافع آن تشويق مىنمايد . بايد گفت خوشبختى حقيقى و سعادت ابدى از آن مردمى است كه خود را در سنگر عبادت الهى به معناى وسيعش قرار داده و بدبختى و شقاوت ابدى در خور كسانى است كه از حق روى گردانده و به آلودگى تكبر از عبادت خو گرفته‌اند . بياييد به دو خصلت الهى ، جهت تأمين سعادت دنيا و آخرت خويش آراسته شويم : اول : در مسئلهء عبادت به خصوص ركوع و سجود و در ديندارى به ما فوق خود نظر كرده و به او اقتدا كنيم و اين ما فوق را جز پيامبر و امامان عليهم السلام كسى ندانيم ، كوشش خود را در زمينهء عبادت در اين قرار دهيم كه در صف آن بزرگواران قرار بگيريم و در دنيا و آخرت در طول آنان باشيم . دوم : در دنيا و ماديت خود به مادون خود نظر كنيم ، تا به آنچه كه از حلال به

--> ( 1 ) - بقره ( 2 ) : 125 .